حجم زرد

سلام..

۲۳مرداد برای من یادآور خاطره ای شیرین و خاطره ای تلخ است. شیرین از این جهت که من در این روز دوباره متولد شدم!! و تلخ از آن رو که این روز سالمرگ بهترین دوستم است.. سال گذشته مهدی پهلوان پور شاعر خوب و توانای شهریاری، دوستی که سابقه ی دوستیمان به کودکیمان می رسید بر اثر...! مرد. من متولد شدم واو مرد. به همین سادگی،به همین بدمزگی.. ما خیلی از اولین چیزها را با هم تجربه کردیم:  شعر، سیگار، مستی و چیزهایی از این دست!! من در ۲۳ مرداد ۳سال پیش غیر از شعر همه را رها کردم و اینها در ۲۳ مرداد ۳سال بعد مهدی را بردند..

هنوز مهدی را دوست دارم وهنوز نبخشیدمش...

با یک شعر مشترک از من ومهدی و دو رباعی سالمرگش را یاد میکنم.

وشعر مشترکمان:

بهشت!
اگر جهنم سوزان سرد سينه هاي توست
مرا بسوز
خاكسترم را بريز روي شانه هات
كه آبشار از فرو ريختن آغاز
توي رودخانه اي كه از چشم هايم تا شانه هايت راخيس مي كند.

هميشه ازتمام شدن آغاز مي شود
ققنوس خسته اي كه توان آواز كردن نداشت
وهر چه خودش رابه تو مي ساييد
جهنم آغاز نمي شد.

ودست هام...
چشمه از جوشيدن آغاز
توي دست هاي خيال ديوانه اي كه توان شدن نداشت
خودش را مي ساييد به واقعيت دست هايي كه بوي "مي شدن"داد.

وتو بي پايان آغاز شدي
ومن بي آغاز ...
                                                             پايان.

ودو رباعی:

۱.

در چشمانم همیشه  تب دارد  ابر

دیریست که رود رود می بارد ابر

سرخی غروب سرد چشمان تو را

می بینم اگر..اگر که بگذارد ابر!

۲.

یک روز اگرچه دیر باید بروی

تا  آخر این  مسیر باید  بروی

در لحظه ی ناگزیر می آیی و بعد

در لحظه ی ناگزیر باید بروی...

                                                             "روحش رها وشاد"

غرق در ظلمتی ساکن

قدم به کوچه

وباز فکر به هر آن چیز که نمیکردم:

"که چرا هیچ گاه به هیچ کجا تعلق نداشتن"

حتا پیاده روهایی که

دست سنگفرش هایشان آلوده به خون کفش هام

                                        - کفش هام -

وبه خاطر می آورم:

"دنیا قبرستان بزرگی است

که مرده های سنگینی دارد"

و این جهان بینی کفشی بود

که چند قرن متوالی با من بود

ودر تناسخ هفتم خیابان مرد!

راه می افتم

می ایستم

و ذهن پیر پیاده رو به سختی به خاطر آورد

گامهای اشتیاق مردی را که دنبال چیزی بود

و امروز می دید

تاریکی تردیدی را که نمی رفت!

:"شکست؟"

- هرگز باور نمی کنم

:"دروغ؟"

- هیچ گاه باورم نمی شد .......وشد

بالشت خیس

            اتاق خیس

                        شهر خیس

خیابان هیچ حرف تازه ای ندارد

که خیابان ولی عصر

با کوچه باغ های چند قرن قبل

فقط در تعداد گوسفند هاست که تفاوت دارد!

به خانه برمی گردم

و سعی می کنم که فراموش.....اما نمی شود

سیگار نمی کشم

مست نمی کنم...

شناور در سیال آبی قدم به رویا

و سلام میکنم به پرنده ای که مرا کشید

                                وپر کشید...

 به این وبلاگ هم سر بزنید ضرر نمی کنیدhttp://www.mohammadnurizad.blogfa.com/post-48.aspx

رودخانه ها رگان مادرند...

من هرشب ساعت را روی ۶.۳۰ دقیقه ی صبح کوک میکنم،

مادرم میگوید: تو دیگر بزرگ شدی.

بوی زنگوله می آید!

و گله ای گوسفند روی اعصابم چرا چرا میکنند!!

من هرشب از ساعت ۱۲ خودم را به خواب میزنم،

مادرم میگوید: باید مراقب خواهرت باشی.

به مرز میزنم

کابوس شب نشین سیاه مستی است...

من هر روز در ساعت ۷.۳۰ دقیقه میپرم!

مادرم میگوید: مرز را مه گرفته است

و من اگر هنوز بچه بودم فکر میکردم،

                        مرز سیگار میکشد

                        مرز مست میکند

                        مرز تنهاست

                        مرز معتاد است...

من هر روز چند دقیقه تاخیر دارم،

مادرم میگوید: باید توکل کرد.

زنگوله را گردن خواهرم میبندد

خواهرم توکل میکند

به مرز میزند!

و من هنوز چند دقیقه تاخیر دارم...

رودخانه ها هنوز رگان مادرند

از آنسوی مرز صدای زنگوله می آید

از ارتفاع پل خودم را نگاه...

                    رودخانه مرگ روانی است!

                                             رودخانه روانی ست... 

 یه روزایی تو زندگیه که هیچ چیزو هیچ کس رو نمیتونی بپذیری،

آروم نیستی

وزندگی یه چیزه مزخرف میشه که ارزش زندگی کردن نداره...

...بعد یه اتفاق می افته!...

حس میکنی زندگی سرشاره!

لذت واژه ی حقیری میشه برای وصفت

و امید دمی میشه که زمانو زنده میکنه....

این پست تقدیم میشه به اتفاق بزرگ زندگیم ......

و دو رباعی:

۱.

هر روز غروب می شوی در چشمم

یک جلوه ی خوب می شوی در چشمم

"آنقدر به  دیدن  تو  معتادم  که"*

یک روز رسوب می شوی در چشمم!!

۲.

سرما که به گرما برسد می میرد

امروز به فردا برسد می میرد

ای رود نباید که به دریا برسی!

رودی که به دریا برسد می میرد..

*"آنقدر به بوسه ی تو محتاجم که"    

   (تضمین از جلیل صفربیگی)